Flamenco wywodzi się z folkloru Cyganów zamieszkujących południową prowincję Hiszpanii, Andaluzję. Łączy ze sobą elementy kultury hiszpańskiej, hinduskiej, żydowskiej i arabskiej. Sztuka flamenco jest nierozerwalnym połączeniem śpiewu, tańca oraz muzyki gitarowej. Charakter jest bardzo różnorodny: od radosnego, żartobliwego „cante chico”, po wzniosły, przepełniony smutkiem i tragizmem „cante jondo”.

Taniec flamenco jest bardzo ekspresyjny. Polega na dynamicznej pracy nóg i ramion wykończonej delikatnymi ruchami dłoni. Kobiety podkreślają taniec subtelnością i kokieteryjnymi ruchami bioder, panowie silną, męską postawą oraz oszczędnością ruchów. Tancerz jest zarówno aktorem, jak również muzykiem, który wybija rytm poprzez stepowanie, klaskanie czy grę na kastanietach. Często wykorzystuje się również rekwizyty, takie jak spódnica, wachlarz, chusta (manton) czy laska (baston). Flamenco jest głównie tańcem solowym, jednak są style wykonywane w parach np. popularna Sevillanas.