Ania Skaryszewska

Salsa okazała się najlepszym partnerem na niepogodę i metodą na regenerację życiowego uśmiechu.

Przygoda z pląsami w rytm muzyki zaczynała się dość niewinnie.  Początki kreślone były przez inne dyscypliny sportu jak lekkoatletykę, akrobatykę, siatkówkę. Jednak nie raz przerywane kontuzjami wymagały rehabilitacyjnych przerw. Jej znakiem rozpoznawczym stał się gips;) Nie poddawała się hołdując zasadzie, że „jeśli nie ja sobie dam radę – to kto, jeśli nie teraz – to kiedy?”. Na pierwszych studiach podkręciła tempo i jako członek AZS sekcji aerobicu sportowego wracała do formy na intensywnych treningach. Sport uczył pokonywania przeciwności. Po dłuższym czasie musiała na nowo zwolnić bieg by coś doleczyć. I wtedy przyszedł czas na antidotum aerobicu- na taniec towarzyski. Poczuła pierwsze motyle w brzuchu do tańca i nawet, kiedy przyszło jej po kilku miesiącach rozstać się z zajęciami, obiecała sobie, że wróci…

Do towarzyskiego wraca od czasu do czasu, bo „do tanga trzeba dwojga”, ale to nie ten wybór miał zadecydować o ostatecznej miłości… Za co Ona dziś najbardziej ceni salsę? Za wolność, którą jej dała. Za lekcję słuchania partnerów;) Za to, że czas potrafi się zatrzymać, kiedy muzyka prowadzi. Za ludzi, których dzięki niej poznała. Za uśmiech, kiedy zamyka drzwi biura i przechodzi w inny świat idąc na zajęcia z salsy.… Bardzo intensywne kursy i godziny wytańczone na parkiecie szybko przyniosły lekkość i swobodę. To z Krzysiem od początku mijała się na zajęciach. Kończyła przygodę z aerobiciem przez kurs instruktorski, ale już z głową pełną salsy. Próbowała w Szkole Baletowej baletu, na warsztatach- tanga. Na co dzień próbuje tego na co w danym momencie ma możliwość- bachata, rueda, cha-cha, kizomba… Odnalazła zabawę w tańcu, coś co czuję, czego nie do końca potrafi opowiedzieć i coś co chce zostawić tylko dla siebie…